tohidk

انتظارم این است که وقتی از خانه می‌روم روند پیرشدن پدر و مادرم متوقف شود تا من برگردم. اما بعد از چندوقت که می‌بینمشان یکه می‌خورم. توی عکس‌ها دوستانم را می‌بینم که آدم‌های دیگری شده‌اند. اینها همه سواستفاده از نبودن من است برای ناامن‌کردنم. عادلانه این است که حداقل اجازه‌ی تماشا داشته باشم، مگر چقدر زندگی می‌کنم که نبینم؟