در وضعیت های حاد اجتماعی مثلا وقتی کسی دچار مشکل بزرگی میشه تمایلم به کمک رسوندن بهش بیشتر میشه. فکر میکنم این طبیعیه. اما در شرایط حاد فکری که فرد داره اشتباه فاحش و فجیع میکنه، هر قدر یارو پرت تر بنظر برسه تمایل کمتری دارم که مشورت یا مشاوره یا کمک فکری (یا هر اسمی روش میذارید) برسونم بهش. بلکه معمولا فراری میشم ازش
